Διάστημα (187 άρθρα)

 Κοίτα τα δίπλα-δίπλα: Αριστερά, ο δορυφόρος του Κρόνου, ο Μίμας. Και δεξιά, το Death Star, η μηχανή ολέθρου του Νταρθ Βέιντερ. Είναι ολόιδια. ΔΙΑΒΑΣΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ >

Όπως πιθανότατα έχεις ακούσει, πριν από 66 εκατομμύρια χρόνια ένας γιγάντιος αστεροειδής διαμέτρου 15 χιλιομέτρων έπεσε στη Γη, στην ακρούλα της χερσονήσου του Γιουκατάν στο σημερινό Μεξικό, σπέρνοντας φωτιά στην επιφάνεια του πλανήτη με αποτέλεσμα να αφανιστεί το 75% των ζωντανών οργανισμών του πλανήτη, συμπεριλαμβανομένων των δεινοσαύρων. Αυτή ήταν η επικρατέστερη θεωρία, τουλάχιστον. Γιατί με τις μέχρι τώρα μετρήσεις ξέραμε πότε έπεσε ο αστεροειδής με μια μέτρηση όχι πολύ μεγάλης ακρίβειας, που άφηνε ανοιχτό το ενδεχόμενο να υπάρχει ένα κενό 300.000 χρόνων ανάμεσα στο γεγονός αυτό και την απότομη εξαφάνιση των ειδών.

300.000 χρόνια είναι τίποτα μπροστά στην αιωνιότητα, αλλά δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητο διάστημα στην κλίμακα που συζητάμε. Αν οι δεινόσαυροι και τα υπόλοιπα είδη είχαν αντέξει 300.000 χρόνια μετά την πρόσκρουση του θηρίου, τότε κάτι άλλο ήταν αυτό που τα οδήγησε στον αφανισμό. 

Τώρα, Αμερικανοί και Ευρωπαίοι μελετητές κατόρθωσαν να κάνουν πιο ακριβείς μετρήσεις με νέες τεχνικές στα πετρώματα της περιοχής του κρατήρα -μια περιοχή με το τρομερό όνομα Τσίξουλουμπ- και να προσδιορίσουν το χρονικό διάστημα μέσα στο οποίο έγινε η σύγκρουση στα 11.000 χρόνια. Γνωρίζουμε πλέον δηλαδή ότι κάπου ανάμεσα στα 66.040.000 και 66.050.000 χρόνια πριν ο γιγάντιος διαστημικός βράχος έπεσε στη Γη -σχεδόν ταυτόχρονα με την απότομη εξαφάνιση των ειδών. Οπότε τώρα ξέρουμε.   

The Chicxulub impact likely triggered a state shift of ecosystems already under near-critical stress.

via

Τι είναι αυτό το πράγμα; Τι είναι; Τι; 

Σε μια από τις φωτογραφίες που βγάζει το ρομποτάκι Curiosity στην επιφάνεια του Άρη εμφανίστηκε κάτι περίεργο, κάτι αλλόκοτο, μια μικρή ασυνήθιστη προεξοχή στην επιφάνεια της βραχώδους πλαγιάς που μοιάζει γυαλιστερή, σχεδόν μεταλλική. Τι είναι; Θραύσμα μετεωρίτη; Δαχτυλάκι θαμμένου Transformer; Ποιος ξέρει; 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ >

 Αν απείχε από τη Γη όσο η Σελήνη (δηλαδή 340.000 χιλιόμετρα).

ΔΙΑΒΑΣΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ >

Εννοώ τις φωτογραφίες της Γης από το διάστημα.

Η συγκεκριμένη δεν είναι η πρώτη, αλλά είναι μάλλον η πιο διάσημη. Λέγεται The Blue Marble και την τράβηξε το πλήρωμα του Apollo 17 -της τελευταίας επανδρωμένης αποστολής στο φεγγάρι- τον Δεκέμβριο του 1972. Έτσι φαίνεται η Γη από την απόσταση των 45.000 χιλιομέτρων. Για σύγκριση αναφέρω την ακτίνα της Γης, που προσεγγιστικά είναι 6.400 χιλιόμετρα και η απόσταση Γη-Σελήνη είναι περίπου 385.000 χιλιόμετρα.

The snapshot is one of the most widely distributed photographic images in existence. The image is one of the few to show a fully illuminated Earth, as the astronauts had the Sun behind them when they took the image. To the astronauts, Earth had the appearance and size of a glass marble, hence the name.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ >

Ο Τιτάνας είναι με τεράστια διαφορά ο μεγαλύτερος δορυφόρος του Κρόνου (η φωτογραφία τον δείχνει σε κλίμακα). Και ξέραμε εδώ και χρόνια ότι έχει ατμόσφαιρα, καθώς και ότι αυτή αποτελείται από υδρογονάνθρακες. Κυρίως φυσικό αέριο δηλαδή, που όμως στους -178 βαθμούς Κελσίου δεν είναι αέριο. Ο Τιτάνας έχει θάλασσες, και κανονικό καιρό με εποχικές βροχοπτώσεις. Απλά αντί για νερό βρέχει μεθάνιο. Το νερό στους -178 βαθμούς (αυτή είναι η μέση θερμοκρασία στην επιφάνεια του Τιτάνα) δεν είναι απλά πάγος, είναι σκληρό σα βράχος. ΔΙΑΒΑΣΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ >