Στη φωτογραφία βλέπεις το εσωτερικό ενός πυρηνικού αντιδραστήρα σύντηξης Τόκαμακ. Την έβαλα εδώ, επειδή παρακάτω θα γράψω για το Ίτερ, ένα εντυπωσιακό διεθνές πρότζεκτ συνεργασίας, στο οποίο συμμετέχουν 34 χώρες -εκπροσωπώντας περίπου τον μισό πληθυσμό της Γης- και το οποίο στοχεύει στην εύρεση μίας φιλόδοξης λύσης στο ενεργειακό μας πρόβλημα.

Το μόνο μεγαλύτερο πρότζεκτ στον πλανήτη, δεν βρίσκεται στον πλανήτη. Είναι ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός. Σκέψου ότι για το Ίτερ (δρόμος στα λατινικά, αλλά και αρχικά του International Thermonuclear Experimental Reactor) έχουν αρχίσει συνομιλίες από το 1985, μεταξύ Γκορμπατσόφ, Ρήγκαν, Θάτσερ και Μιτεράν. Τμήματά του κατασκευάζονται αυτή τη στιγμή που μιλάμε σε διάφορα μέρη του πλανήτη, και στέλνονται με πλοία στη Γαλλία, όπου έχει στηθεί και το τεράστιο εργοτάξιο.

Αντιδραστήρες Τόκαμακ υπάρχουν ήδη αρκετοί στον κόσμο, και λειτουργούν. Μόνο πειραματικά όμως, επειδή για τη λειτουργία τους δαπανούν περισσότερη ενέργεια από αυτή που παράγουν. Aυτό είναι που προσπαθούν να αντιστρέψουν στο Ίτερ. Όταν λειτουργήσει, θα παράγει 500 megawatt για κάθε 50 megawatt  που θα καταναλώνει. Και θα είναι ενέργεια πεντακάθαρη, χωρίς απόβλητα, τοξικές πρώτες ύλες, και τους άλλους συνήθεις κινδύνους των αντιδραστήρων σχάσης (όπως του Τσέρνομπιλ, της Φουκουσίμα, κλπ). Πυρηνική σύντηξη συμβαίνει και στις καρδιές των άστρων, αυτή τα κάνει να λάμπουν. Και από τα πρώτα χρόνια της ατομικής έρευνας, αποτέλεσε το άγιο δισκοπότηρο των φυσικών. Αντί να απελευθερώνουν ενέργεια διασπώντας βίαια πυρήνες μεγάλων ατόμων όπως του ουρανίου, ήθελαν να ενώνουν πυρήνες ατόμων υδρογόνου για να σχηματίσουν ήλιο.

Οι θερμοκρασίες που θα αναπτύσσονται στο Ίτερ κατά τη διαδικασία, προβλέπεται να είναι πάνω από 100 εκατομμύρια βαθμοί (Κελσίου ή Κέλβιν, δεν έχει καμιά διαφορά). Για σύγκριση, στο κέντρο του Ήλιου η θερμοκρασία κυμαίνεται στους 15 εκατομμύρια βαθμούς. Βεβαίως ο μόνος γνωστός τρόπος να χειριστείς το πλάσμα (τους υπέρθερμους γυμνούς ατομικούς πυρήνες) σε τέτοιες θερμοκρασίες, είναι να μην το αγγίζεις. Οι μεταλλικοί τοίχοι στην φωτογραφία πάνω είναι ηλεκτρομαγνήτες, ώστε όταν το σύστημα βρίσκεται σε λειτουργία το πλάσμα να αιωρείται στο "κενό". Για να καταλάβεις τι μαγνητικό πεδίο απαιτείται, οι ηλεκτρομαγνήτες γύρω από τον αντιδραστήρα του Ίτερ θα μπορούσαν να μετακινήσουν αεροπλανοφόρα (!).

Αν ο αντιδραστήρας λειτουργήσει όπως όλοι ελπίζουν, με τα υπάρχοντα δεδομένα αυτό θα συμβεί στην καλύτερη περίπτωση το 2030. Εμπορικοί αντιδραστήρες για αστική ηλεκτροδότηση θα αρχίσουν να εμφανίζονται μετά το 2050.

Να και ένα βίντεο του εργοταξίου στην παρούσα φάση, μαζί με ενδιαφέροντα τρισδιάστατα σχέδια του ολοκληρωμένου αντιδραστήρα:

Ρίξε μια ματιά και σε αυτό το ωραίο αναλυτικό άρθρο του Independant, ενώ για περισσότερες πληροφορίες, μπορείς φυσικά να ανατρέξεις στην Wikipedia και στο επίσημο site του Ίτερ (το οποίο έχει μερικά ακόμα ωραία βιντεάκια -όχι embedable δυστυχώς). Και θυμήσου ένα άλλο ανάλογα αισιόδοξο πρότζεκτ, τον επιταχυντή Sesame που σχεδιάζουν τα κράτη της μέσης ανατολής.

Να εδώ φωτογραφίες από μερικά πολύτιμα κοσμήματα που έχει φτιάξει ο Γάλλος καλλιτέχνης Ουμπέρτ Ντουπρά. Ή, για την ακρίβεια, έχει βάλει αυτήν εδώ την κάμπια να του τα φτιάξει. Που είναι γνωστή και ως 'υποβρύχιος αρχιτέκτονας'. Η ιδέα είναι πως αντί να φτιάξει το κουκούλι της με βιομάζα που βρίσκει τριγύρω, την βάζεις σε περιβάλλον με χρυσάφια και πετράδια τριγύρω. Οπότε συμβιβάζεται το ζωντανό και φτιάχνει έτσι το φτωχικό του. ΔΙΑΒΑΣΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ >

Ναι, αυτό είναι το πρώτο όπλο που δημιουργήθηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου από τρισδιάστατο εκτυπωτή. Ή τουλάχιστον, το πρώτο που αντέχει τις πιέσεις που αναπτύσσονται όταν πυροβολείς και δεν σπάει -αυτό το είχαμε δει πέρυσι.

Δυο λόγια για το 3D-printing: Πρόκειται για ένα μαγικό concept που γεννήθηκε πριν από είκοσι χρόνια και, αφού έκανε τα πρώτα βήματα εξέλιξης, έρχεται σιγά σιγά στο mainstream. Φαντάσου λίγο πώς τυπώνει ένας συνηθισμένος οικιακός εκτυπωτής, pixel-pixel πάνω στο χαρτί. Ε, από την άποψη του λογισμικού, ελάχιστες αλλαγές απαιτούνται για να μπορεί μια κατάλληλη κεφαλή να εκτελεί τις ίδιες κινήσεις σε τρεις αντί για δύο διαστάσεις. Μετά, μένει μόνο να εφοδιαστεί με κάποιο άλλο υλικό πέρα από μελάνι (πχ λιωμένο πλαστικό ταχείας πήξης) και μπορεί εύκολα κανείς να "τυπώσει" ένα πλαστικό πιρούνι για το κάμπινγκ.

Ή ένα όπλο.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ >

Τι ωραία ομιλία. Αυτή η συμπαθέστατη γιαγιούλα προτείνει ότι η λύση στο μυστήριο των διαφορών μας από τους υπόλοιπους πιθήκους είναι το νερό. Εντάξει, είμαστε αρκετά όμοιοι ώστε θα μπορούσε χιμπατζής να δώσει αίμα (true story), αλλά σκέψου τις διαφορές. Το τρίχωμα, το βάδισμα, η ομιλία... Πολύ βασικά πράγματα.

Ακόμα δεν έχουμε αρκετά καλές απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα. Και ενώ η θεωρία που περιγράφει η γιαγιούλα -όπου κάποια στιγμή αρχίσαμε να ζούμε σε υδροβιότοπους όπως οι ιπποπόταμοι, ή κάτι τέτοιο- απέχει αρκετά από το να θεωρηθεί mainstream υποψήφια λύση στο αίνιγμα, ασκεί μία κάποια γοητεία ομολογουμένως.

Αν έχεις κάποιες γνώσεις πάνω στο θέμα, feel free να γράψεις κάτι σχετικό στα σχόλια.

UPDATE: Εδώ, ο αντίλογος. Που για κάποιον περίεργο καρμικό λόγο δημοσιεύθηκε σήμερα (λίγες ώρες μετά το παρόν post) στον Guardian.

Αυτή την καταπληκτική φωτογραφία του Ήλιου, δημοσίευσε σήμερα η ESA. Γιατί όταν δεν γυρίζουν χαβαλετζίδικα Harlem Shake, ασχολούνται και με τέτοια. Κάνε μία παύση από το διάβασμα εδώ, και κοίταξέ την για λίγα δευτερόλεπτα. Θυμήσου τι απεικονίζει.

Τραβήχτηκε κατά τη διάρκεια μιας στεμματικής εκτόξευσης μάζας, όπως ονομάζεται το φαινόμενο (έχεις διαβάσει και παλιότερα γι' αυτό -σχετίζεται με το πολικό σέλας). Επίσης, να σημειωθεί ότι δεν είναι ακριβώς φωτογραφία, έχει υποστεί μία κάποια επεξεργασία:

Note that the solar disc is not to scale with the background image. SOHO images are usually shown with a gap of around 3 solar radii from the edge of the Sun’s disc, with an occulter blocking out the intense light from the Sun in order to reveal the faint details of the corona.

 Περισσότερες πληροφορίες και περισσότερα πίξελ (όχι αρκετά δυστυχώς), εδώ. Επιπλέον φωτογραφίες του Ήλιου, εδώ.

Φαντάσου κι εσύ μαζί μου ένα εγγύς μέλλον, όπου θα δίνεις με το smartphone σου παραγγελιά και το τηλεκατευθυνόμενο ελικόπτερο-ρομπότ που βλέπεις εδώ θα καταφτάνει για να σου φέρει μπυρίτσα (σε βρήκε επειδή έχει -έχετε- GPS). Μιλάμε βεβαίως για εξωτερικούς χώρους, όπως φεστιβάλ, συναυλίες, πασχαλιάτικο γλέντι και τέτοια. Για τους εσωτερικούς χώρους, το θέμα είναι ήδη λυμένο.

Πέρα από την πλάκα, αυτή η τεχνολογία των ρομπότ-ελικοπτέρων (drones) εξελίσσεται και φθηναίνει ταχύτατα. Από το 2015 που ξεκινάει σιγά σιγά να χτίζεται και το νομικό καθεστώς που θα πλαισιώσει την δράση τους, σίγουρα θα δούμε πολύ ενδιαφέρουσες εφαρμογές.

via