Δεν είναι όλα όσα μαθαίνουμε για τους δεινόσαυρους ευχάριστα. Όσο ικανοποιητικό και ευχάριστο είναι που λύθηκε επιτέλους το μυστήριο της εξαφάνισης των δεινοσαύρων, τόσο απογοητευτικό θα είναι να αποδειχθεί ότι τελικά ήταν πολύ πιο άσχημα πλάσματα απ' ό,τι νομίζαμε.

Γιατί πώς νομίζεις θα τα ονόμαζε ο παλαιοντολόγος Ρίτσαρντ Όουεν το 1842, αν ήξερε ότι είχαν πούπουλα; Δεινές σαύρες; Ούτε καν! Κοτοπουλόσαυρους θα τους λέγαμε και κανείς δε θα ήθελε να έχει σκελετό Κοτοπουλόσαυρου Ρεξ στο σαλόνι του. Μη γελάς, είναι σημαντικό. Πώς να ενθουσιαστεί ένα 8χρονο αγοράκι με τους δεινόσαυρους αν αυτοί μοιάζουν με κοτόπουλα; Και τι αξία έχει μια παιδική ηλικία χωρίς την κλασική περίοδο εμμονής με τους δεινόσαυρους;

Είναι δύσκολες ερωτήσεις αυτές και θα χρειαστεί ψυχραιμία.

Αφορμή για το παραλήρημα εδώ είναι μία νέα δημοσίευση, που προστίθεται στον σωρό πρόσφατων στοιχείων υπέρ της άποψης ότι όχι μόνο μερικοί δεινόσαυροι ήταν καλυμμένοι με φτερά, αλλά η κάλυψη με φτερά ήταν πιθανώς η default περιβολή των περισσότερων -αν όχι όλων- των δεινοσαύρων. Φρίκη.

Το βασικό επιχείρημα είναι ότι ο νέος φτερωτός δεινόσαυρος που ανακαλύφθηκε δεν ήταν σαρκοφάγος, όπως οι υπόλοιποι. Που σημαίνει ότι δεν ήταν μόνο μία οικογένεια ειδών φτερωτή, αλλά περισσότερες. Και μάλιστα ο νέος δεινόσαυρος είναι και πολύ παλιός (240 εκατομμυρίων ετών). Που σημαίνει ότι τα φτερά είχαν κάμποσο χρόνο να εξελίχθηκαν στους δεινόσαυρους πολλές φορές ανεξάρτητα σε μη συγγενή είδη. Δε θα είναι πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο, εξάλλου (το πιο γνωστό παράδειγμα: τα μάτια).

Και το χειρότερο είναι ότι όλα αυτά ακούγονται πολύ λογικά.

Θα χρειαστούμε όμως τον χρόνο μας για να τα χωνέψουμε.

For starters, πάλι καλά που ξέρουμε ότι το Jurassic Park 4 του χρόνου δεν θα έχει πούπουλα. Μακάρι να είναι το ίδιο καλή ταινία με το 21 ετών ξαδερφάκι του.

Και όταν περάσει καιρός και ωριμάσουμε, ας βγει μια επιστημονικά ακριβής ταινία με κοτοπουλόσαυρους, να δούμε.

Θυμήσου ακόμα:
Πώς θα γίνει στ' αλήθεια το Jurassic Park

Ο Κεν Χαμ είναι ένας δημιουργιστής. Μπορεί να τον θυμάσαι επειδή πρόσφατα κουβέντιασε με τον (ήρωα) Μπιλ Νάι σε ένα ντιμπέιτ που προβλήθηκε αρκετά. Βεβαίως οι απόψεις του δεν άλλαξαν με εκείνη την κουβέντα, και χθες έγραψε στο blog του ότι είναι λυπάται για την κατασπατάληση χρημάτων από τη NASA όλα αυτά τα χρόνια. Είναι μάταιο να εξερευνούμε το διάστημα, και κυρίως δεν έχει νόημα να ψάχνουμε εξωγήινους. (Κάθεσαι; Κάθησε.) Δεν έχει νόημα να ψάχνουμε εξωγήινους γιατί, ακόμα κι αν υπάρχουν, θα πάνε ούτως ή άλλως στην κόλαση.

You see, the Bible makes it clear that Adam’s sin affected the whole universe. This means that any aliens would also be affected by Adam’s sin, but because they are not Adam’s descendants, they can’t have salvation.

Ουφ. ΔΙΑΒΑΣΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ >

Και το ενδιαφέρον είναι ότι εν πολλοίς πρόκειται για προβλέψεις ανθρώπων με γνώσεις πάνω στο αντικείμενο που σχολίαζαν. Θα περίμενε κανείς ότι ο λόρδος Κέλβιν δε θα πέσει τόσο έξω για τις ακτίνες Χ, ας πούμε.

Αν και δεν έχουν όλες οι προβλέψεις σχέση με επιστήμη, το infographic αξίζει το σκρολάρισμα.

Στις 20 Ιουλίου 1969, πριν 45 χρόνια ακριβώς, ο Νηλ Άρμστρονγκ και ο Μπαζ Όλντριν έγιναν οι πρώτοι γήινοι που βρέθηκαν στο φεγγάρι.  Οπότε να ένας καλός λόγος να θέλεις να είσαι 55 χρονών. Να έχεις ζωντανές αναμνήσεις από τις 20 Ιουλίου του 1969, που έβλεπες στην τηλεόραση κάτι συγκλονιστικό.

Το "In the Shadow of the Moon" είναι ό,τι πρέπει για σήμερα, μια ταινία-ντοκιμαντέρ του Ρον Χάουαρντ (Apollo 13, A Beautiful Mind, κλπ) με πολλές συνεντεύξεις φεγγαροπερπατητών και λοιπών αστροναυτών, με ενδιαφέροντα λόγια και πράγματα να μάθει κανείς, όλα σε μια διάχυτη νοσταλγική-συγκινητική ατμόσφαιρα. Σπέσιαλ αναφορά και στον Μάικλ Κόλινς, τον τρίτο επιβάτη της αποστολής Apollo 11, που όμως έμεινε καθ' όλη τη διάρκεια σε τροχιά, "πάνω" απ' τους άλλους δύο. The moon's own moon, όπως τον αποκαλούσε ο Καρλ Σέιγκαν.

(επίσης, στο 15:50: τσεμτρέιλς!) ΔΙΑΒΑΣΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ >

Ίσως θυμάσαι τι δείχνουν οι πάνω φωτογραφίες. Πέντε κορίτσια από τη Δανία έκαναν ένα πείραμα στο σχολείο τους, για να δουν αν το WiFi επηρεάζει την ανάπτυξη των σπόρων. Πράγμα που δε συμβαίνει. Παρόλα αυτά, το πείραμά τους κέρδισε την προσοχή διάφορων ιντερνετικών μέσων (τα οποία δε φαίνεται να πολυασχολήθηκαν με τη διασταύρωση των στοιχείων και αντιμετώπισαν το συμβάν σαν peer-reviewed άρθρο του Nature, ή κάτι τέτοιο) και κάπως έτσι προκύπτουν σχόλια σαν αυτό εδώ.

Ήδη ο τίτλος "How I became the real Iron Man" σε προδιαθέτει για ένα μη αντικειμενικό, αγιογραφικής φύσης ντοκιμαντέρ. Αλλά δεν πειράζει. Βλέπεται ευχάριστα και όλο και κάτι που δεν ήξερες θα μάθεις. ΔΙΑΒΑΣΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ >