Κοίτα τα δίπλα-δίπλα: Αριστερά, ο δορυφόρος του Κρόνου, ο Μίμας. Και δεξιά, το Death Star, η μηχανή ολέθρου του Νταρθ Βέιντερ. Είναι ολόιδια. ΔΙΑΒΑΣΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ >

Τη φωτογραφία (φυσαλίδες μεθανίου εγκλωβισμένες στην παγωμένη επιφάνεια της λίμνης) τράβηξε στον Καναδά ο Ελληνογάλλος φωτογράφος Μανώλης Κουπέ - Καλομοίρης. Και έχει να πει τα εξής:

This image was taken in winter time in a arid area of the Canadian Rockies. Temperatures where below -30 degrees Celsius yet because there was no snow fall the surface of the lake was uncovered allowing me to see and capture the bubbles (gas release from lake bed) that were trapped in the frozen waters.

Θυμήσου και από πού παίρνει το μεθάνιο το όνομά του.

Σε αυτό το βίντεο έχει γίνει πολύ προσεγμένη γραφιστική δουλειά. Αξίζει να δεις το πρώτο δίλεπτο μόνο για τα visuals και για το χιούμορ. Αν όμως δε θυμάσαι και πολλά από τη χημεία του σχολείου, όλο το δεκάλεπτο είναι καλή αφορμή για επανάληψη.

Θυμήσου και το τετράλεπτο βίντεο για τον περιοδικό πίνακα, με τα εξίσου όμορφα visuals.

Έχει ήδη αποκαταστήσει μερικώς την όραση σε 30 ασθενείς, έχει εγκριθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση και έπεται η έγκριση του FDA. Πρόκειται δηλαδή να δούμε την πρώτη ευρέως προσιτή λύση για τους ανθρώπους με μία γενετική πάθηση στον αμφιβληστροειδή, που στο δυτικό κόσμο προσβάλλει περίπου 1 στους 4000 ανθρώπους. Δοκιμές της καινούριας συσκευής έγιναν σε τριάντα άτομα, από 28 έως 77 ετών. Όλοι έπασχαν από πλήρη απώλεια όρασης, και τα αποτελέσματα ήταν πολύ ενθαρρυντικά. ΔΙΑΒΑΣΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ >

Όπως πιθανότατα έχεις ακούσει, πριν από 66 εκατομμύρια χρόνια ένας γιγάντιος αστεροειδής διαμέτρου 15 χιλιομέτρων έπεσε στη Γη, στην ακρούλα της χερσονήσου του Γιουκατάν στο σημερινό Μεξικό, σπέρνοντας φωτιά στην επιφάνεια του πλανήτη με αποτέλεσμα να αφανιστεί το 75% των ζωντανών οργανισμών του πλανήτη, συμπεριλαμβανομένων των δεινοσαύρων. Αυτή ήταν η επικρατέστερη θεωρία, τουλάχιστον. Γιατί με τις μέχρι τώρα μετρήσεις ξέραμε πότε έπεσε ο αστεροειδής με μια μέτρηση όχι πολύ μεγάλης ακρίβειας, που άφηνε ανοιχτό το ενδεχόμενο να υπάρχει ένα κενό 300.000 χρόνων ανάμεσα στο γεγονός αυτό και την απότομη εξαφάνιση των ειδών.

300.000 χρόνια είναι τίποτα μπροστά στην αιωνιότητα, αλλά δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητο διάστημα στην κλίμακα που συζητάμε. Αν οι δεινόσαυροι και τα υπόλοιπα είδη είχαν αντέξει 300.000 χρόνια μετά την πρόσκρουση του θηρίου, τότε κάτι άλλο ήταν αυτό που τα οδήγησε στον αφανισμό. 

Τώρα, Αμερικανοί και Ευρωπαίοι μελετητές κατόρθωσαν να κάνουν πιο ακριβείς μετρήσεις με νέες τεχνικές στα πετρώματα της περιοχής του κρατήρα -μια περιοχή με το τρομερό όνομα Τσίξουλουμπ- και να προσδιορίσουν το χρονικό διάστημα μέσα στο οποίο έγινε η σύγκρουση στα 11.000 χρόνια. Γνωρίζουμε πλέον δηλαδή ότι κάπου ανάμεσα στα 66.040.000 και 66.050.000 χρόνια πριν ο γιγάντιος διαστημικός βράχος έπεσε στη Γη -σχεδόν ταυτόχρονα με την απότομη εξαφάνιση των ειδών. Οπότε τώρα ξέρουμε.   

The Chicxulub impact likely triggered a state shift of ecosystems already under near-critical stress.

via

Αυτό εδώ το βιντεάκι έχει ήδη γίνει viral και, δε μπορείς να πεις, δίκαια. Παρουσιάζει ένα εξωφρενικά υδρόφοβο και ελαιόφοβο υλικό που μπορεί να επιστρωθεί σε ένα σωρό υλικά και να τα κάνει πρακτικά αδιάβροχα, με όλη τη σημασία της λέξης. Δες επιφάνειες και αντικείμενα να βουλιάζουν σε νερό, λάδι, λάσπες και τσιμέντα και να βγαίνουν άθικτα, ολόστεγνα, απείραχτα. 

Το πράγμα αυτό το φτιάχνει αυτή η εταιρεία. Το πουλάει σε διάφορες ποσότητες, είναι σε υγρή μορφή, και ψεκάζεται στην επιφάνεια που θες να κάνεις αδιάβροχη. Είναι μια διαδικασία κάπως χρονοβόρα: 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ >